De wind niet mee

Aan de buitenkant ben ik gelukkig,
van buiten tover ik een lach op mijn gezicht.
Altijd vriendelijk en vrolijk lachend,
met de mensen om mij heen.
Maar niemand die doorheeft,
dat ik maar doe alsof ik leef.
Niemand die doorheeft hoe vermoeiend het is,
elke dag weer vrolijk te zijn,
terwijl je van binnen verscheurd wordt door allerlei gevoelens.
Van buiten ben ik zo gelukkig,
maar van binnen loopt er van alles mis.


Misschien is het je opgevallen, waarschijnlijk niet, maar: stilte op mijn blog. Diepe stilte. Sinds januari heb ik niet meer geschreven, die paar artikelen die online gekomen zijn stonden al ingepland.

Januari was het dieptepunt van mijn leven. Het heeft mij verscheurd en het was een inktzwarte periode. Dat is het nog steeds. Dit is niet hoe we het hadden afgesproken, dit had nooit zo mogen eindigen. Ik vergeet niet, maar ik krabbel weer op.

Ik werk weer, ga de deur weer uit, ik zoek afleiding. En bovenal, ik probeer weer de zin van het leven in te zien. Maar dat is moeilijk. Ik weet niet wat ik moet met mijn leven, ik doe maar wat. Probeer sterk te zijn en door te gaan. Het leven is niet leuk, maar het opgeven kan en mag ook niet. Voor jou.

Je was een rots in de branding
en koerste recht door zee.
Je trotseerde storm en golven
alleen.. je had de wind niet mee.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s